سمیه یگانه فعال رسانه ای در یادداشتی نوشت:در ادبیات اقتصادی اسلام، سرمایه یک «امانت اجتماعی» است، نه دارایی صرفاً شخصی. سرمایه زمانی واجد مشروعیت اخلاقی میشود که در خدمت تولید، اشتغال و پاسخگویی به نیازهای واقعی جامعه قرار گیرد. انباشت سرمایه بدون پیوند با تولید، نهتنها ارزشزا نیست، بلکه میتواند شکاف طبقاتی را تعمیق کند، اعتماد اجتماعی را تضعیف و زمینهساز شکلگیری اقتصادهای رانتی شود.
مسئله اصلی اقتصاد ایران، کمبود سرمایه نیست؛ بلکه سردرگمی سرمایههاست. سرمایهگذار پیش از سودآوری، به امنیت میاندیشد؛ امنیت حقوقی، ثبات سیاستگذاری و امکان پیشبینی آینده. هنگامی که قوانین بهطور مداوم تغییر میکنند و تصمیمها کوتاهمدت و ناپایدارند، سرمایه بهشکل طبیعی از تولید فاصله میگیرد و به سمت فعالیتهای غیرمولد سوق داده میشود. این رفتار، انتخابی اخلاقی نیست؛ بلکه واکنشی عقلانی به بیثباتی ساختاری اقتصاد است.
از منظر اسلامی، تولید صرفاً یک کنش اقتصادی نیست، بلکه عملی اجتماعی با پیامدهای اخلاقی گسترده است. تولید، شأن انسانی را ارتقا میدهد، عزت ملی را تقویت میکند و وابستگیهای پرهزینه را کاهش میدهد. از همین رو، حمایت از تولید تنها وظیفه دولت نیست؛ رسانهها، دانشگاهها و نخبگان فکری نیز مسئولاند تا تولید را از سطح یک «واژه اقتصادی» به جایگاه یک «ارزش اجتماعی» ارتقا دهند.
اگر رسانهها بهجای تمرکز صرف بر شاخصها و آمارهای کلی، روایتهای واقعی تولیدکنندگان، چالشها و تجربههای زیسته آنان را بازتاب دهند، میتوانند شکاف میان سرمایه و تولید را کاهش دهند. سرمایهگذاری زمانی احیا میشود که تولید دوباره محترم شمرده شود؛ نه فقط در شعار، بلکه در عمل و در روایت.
